عاشق                           عاشق تر

نبود در تار و پودش           ديدي گفت عاشقه عاشق

@@@@@@@@   نبودش  @@@@@@@@@@

امشب همه جا حرف  از آسمون و مهتابه  ،  تموم خونه ديدار اين خونه

فقط  خوابه ، تو كه رفتي هواي  خونه تب داره  ،  داره  از درو ديوارش غم

عشق تو مي باره ، دارم مي ميرم از بس غصه خوردم ،  بيا بر گرد تا ازعشقت

نمردم، همون كه فكر نمي كردي نمونده پيشت، ديدي رفت ودل ما رو سوزوندش

حيات خونه دل مي گه درخت ها همه خاموشن، به جاي كفتر و  گنجشك  كلاغاي

سياه پوشن ،  چراغ  خونه  خوابيده  توي  دنياي خاموشي  ،   ديگه  ساعت رو

طاقچه شده كارش فراموشي  ،  شده كارش فراموشي  ،  ديگه  بارون  نمي

باره  اگر چه  ابر سياه  ،  تو كه  نيستي  توي  اين خونه ،   ديگه  آشفته

بازاريست  ،  تموم  گل ها  خشكيدن مثل خار بيابون ها ،  ديگه  از

رنگ  و رو رفته ، كوچه و خيابون ها ،،، من گفتم و يارم گفت

گفتيم و سفر كرديم،از دشت شقايق ها،با عشق گذركرديم

گفتم اگه من مردم ، چقدر به من وفاداري، عشقو

به فراموشي ،چند روزه تو مي سپاري

گفتم كه تو مي دوني،سرخاك

تو مي ميرم ، ولي

تا لحظه مردن

نمي گيرم

دل از

تو

از من نپرس چقدر دوستت دارم

اينجا در قلب من حد و مرزي براي حضور تو نيست

به من نگو که چگونه بي تو زيستن را تمرين کنم

مگر ماهي بيرون از آب ميتواند نفس بکشد      

 مگر مي شود هوا را از زندگيم برداري و من زنده بمانم

بگو معني تمرين چيست

بريدن از چه چيز را تمرين کنم

بريدن از خودم را

مگر هميشه نگفتم که تو هم پاره اي از تن مني

از من نپرس که اشکهايم را براي چه به پروانه ها هديه مي دهم

همه مي دانند که دوري تو روحم را مي آزارد

تو خود پروانه ها را به من سپردي که ميهمان لحظه هاي بي کسي ام

باشند

نگاهتت را از چشمم برندار مرا از من نگير

هواي سرد اينجا رو دوست ندارم

مرا عاشقانه در آغوش بگير که سخت تنهام

دفتر خاطراتم را به آب خواهم انداخت....

 وقاب عکس اتاقم را به پستوي زمان خواهم سپرد...

نبودنت را باور خواهم کرد و

 اجازه ورود هيچ نگاهي را

به آرزو هايم نخواهم داد...

اما کاش قبل از رفتنت....

به گنجشگ هاي شهرسپرده

باشي برق انتظار رادر

چشمانشان نگاه دارند...

 شايد رفتنت را برگشتي دوباره باشد....

اي غم ، تو که هستي از کجا مي آيي؟

هر دم به هواي دل ما مي آيي

باز آي و قدم به روي چشمم بگذار

چون اشک به چشمم آشنا مي آيي!

سلام بچه ها ببخشید من چند مدتی نبودم خوب اگه دوست دارید باز از همون عکسا براتون بذارم

برام نظر بذارید

                                                                   قشم امروز بهتر از دیروز

برای دریافت اطلاعات در مورد قشم به لینک مقابل مراجعه فرمایید

---

                                        

                                  

                                                                                                                                 

   

 

من مرگ خويشتن را با ديواري در ميان نهادم
كه صداي مرا
به جانب من
باز پس نمي فرستاد.
چرا كه مي بايست
تا مرگ خويشتن را
من
نيز
از خود نهان كنم

 

حيفه لحظه هاي خوبي که براي تو گذاشتم

حيف غصه اي که خوردم چون ازت خبر نداشتم

حيفه اون روزا که کلي ناز چشمات و کشيدم 

حيفه شوقي که گفتي داره اما من نديدم

حيفه حرفاي قشنگي که براي تو نوشتم

حيفه رويام که واسه تو از قشنگياش گذشتم  

حيفه شبها که نشستم با خيالت زير مهتاب 

حيفه وقتي که تلف شد واسه ديدنت توي خواب

حيفه با وفاي من ، حيفه عشق و اعتماد من  

حيفه اون دسته گلي که توي پاييز به تو دادم  

حيفه فرصتهاي نقرم ، حيفه عمرم و دقيقم 

حيفه هرچي به تو گفتم ، راس راسي حيفه سليقم

حيفه اشکهايي که ريختم واسه تو دم سپيده 

حيفه احساس طلاييم ، حيفه اين عشق و عقيده 

حيفه شاديم توي روزي که مي گن تولدت بود

حيفه عاشقي که گفتي اولش کار خودت بود

حيفه اون همه قسم ها که به اسم تو نخوردم

حيفه نازي که کشيدم چون که طاقت نياورد

حيفه اون کسي که دائم عاشقم بود توي رويا

حيف که تو از راه رسيدي ، اون و دادمش به دريا

حيفه چيزي که ندارم ، حيفه ذوقي که نکردي

حيفه گرماي دستم که سپردمش به سردي

حيفه قلبم که يه روزي دادمش دستت امانت

حيفه اعتماد اون روز، حيفه واژه خيانت

حيفه اون شبي که گفتم پيش تو کمه ستاره

حيفه اون حرفا که گفتي ، گفتم اشکالي نداره

حيفه چشم هايي که گفتم به تو با لبهاي خندون

حيفه آرزوي ديدار، با تو بودن زير بارون

حيفه هرچي که سپردم، حيفه هرچي که نبودي

حيفه تکليفم ، بيا روشنش کن تو به اين زودي

 

 

 

نظر خودت را برای بهتر شدن وبلاگ اعلام کنید

منتظر نظرتان هستم

کجا رواست که از دست دوست هم بکشد 

                                                  کسی که این همه از دست روزگار کشید

 

                                                     ***

دل شهریارا زار شد دلبر رفیق آزار شد      

                                                  طبعم ز خود بیزار شد بس کن که گوشم میرود

 

                                                     ***

دیرآشناتر از تو ندیدم کسی                 

                                                   بیگانه گشتی ای مه دیر آشنا، ای وای من

 

                                                     ***

ای شاخ گل که در پی گلچین دوانیم

                                                    این نیست مزد رنج من و باغبانیم

 

                                                      ***

چه می کنم گله یا رب

                                              

                                               کریم داده خود را نمی ستاند باز

به آفتاب سلامي دوباره خواهم داد
به جويبار که در من جاري بود
به ابرها که فکرهاي طويلم بودند
 به رشد دردناک سپيدارهاي باغ که با من
                  از فصل هاي خشک گذر مي کردند
به دسته هاي کلاغان
                 که عطر مزرعه هاي شبانه را
                 براي من به هديه مي آوردند
به مادرم که در اينه زندگي  مي کرد
               و شکل پيري من بود
و به زمين که شهوت تکرار من درون ملتهبش را
از تخمه هاي سبز مي انباشت سلامي دوباره خواهم داد 

مي ايم مي ايم مي ايم
با گيسويم : ادامه بوهاي زير خاک
با چشمهايم : تجربه هاي غليظ تاريکي
با بوته ها که چيده ام از بيشه هاي آن سوي ديوار
مي ايم مي ايم مي ايم
و آستانه پر از عشق مي شود
 و من در آستانه به آنها که دوست مي دارند
و دختري که هنوز آنجا
در آستانه پرعشق ايستاده سلامي دوباره خواهم داد

 

با غریبگی چشمات توی آینهء نگاهت
یه شکست تازه خوردم تو اطاق سرد حسرت
کنج تنهایی نشستم شب و روزامو شمردم
تویی که خوب میدونستی که طلوع زندگیمی
بعد اون شبای تاریک حالا تو غروب یادت
تو دیگه نمیشناسی منو که برات میمردم
تو خزون دل سپردن دست تو وداع آخر
دست من یه بیصدا بود تو قمار آشنایی
با اشارهء نگاهت برگ آخرو میبردم

 

       

 

 

 

 

بی تو تمام ثانیه ها سال میشود

                                 گلبرگ های خاطره پامال میشود

من انحنای دایره ای از نگفتنم

                                بی تو زبان شاعر من لال میشود

بی تو نگاه مردم بیگانه عشق من

                               باور نکن که عاشقت اغفال میشود

در حسرتم که پر بکشم تا خدا بگو

                               آغوش  تو  برای  تنم بال  میشود؟

من با تو میرسم به غزلهای چیدنی

                               دور از تو سیب قافیه ام کال میشود

بی تو دلم شکسته تر از چهره کویر

                                طرحی  سراب گونه ز آمال  میشود

 

دیشب دوباره رد شدم از کوچه های شعر

                       با واژه های یخ زده زیر دمای شعر

تصویر محو یاد تو هم رد شد از دلم

                       رفتی و ماند بر دل من رد پای شعر 

من زنده ام به عشق تو در واژه واژه ام

                      جان میکنم بدون تو در انزوای شعر

با هر تپش دوباره دلم تنگ میشود

                       گاهی برای قلب تو گاهی برای شعر

شاعر تویی نه من که تو را می سرایمت

                      آخر  چگونه  بی تو کنم ادعای شعر

بی  تو  گلوی حنجره  شعر من  گرفت

                      آمیخت با سکوت غم عشق نای شعر

یک شب اگر ستاره شوی در مدار من

                       پر میکنم فضای تو را از هوای شعر

بر پیکر  برهنه ی  لبهای  شاعرم

                     می پوشم اینچنین غزلی از ردای شعر

من میرسم به آخر و احساس میکنم

                        ته میکشند  قافیه ها  انتهای  شعر:

ای کاش در حضور تو یک شب کنار هم

                         در استکان لحظه بنوشیم چای شعر