سلام بچه ها ببخشید من چند مدتی نبودم خوب اگه دوست دارید باز از همون عکسا براتون بذارم

برام نظر بذارید

                                                                   قشم امروز بهتر از دیروز

من مرگ خويشتن را با ديواري در ميان نهادم
كه صداي مرا
به جانب من
باز پس نمي فرستاد.
چرا كه مي بايست
تا مرگ خويشتن را
من
نيز
از خود نهان كنم

حيفه لحظه هاي خوبي که براي تو گذاشتم

حيف غصه اي که خوردم چون ازت خبر نداشتم

حيفه اون روزا که کلي ناز چشمات و کشيدم 

حيفه شوقي که گفتي داره اما من نديدم

حيفه حرفاي قشنگي که براي تو نوشتم

حيفه رويام که واسه تو از قشنگياش گذشتم  

حيفه شبها که نشستم با خيالت زير مهتاب 

حيفه وقتي که تلف شد واسه ديدنت توي خواب

حيفه با وفاي من ، حيفه عشق و اعتماد من  

حيفه اون دسته گلي که توي پاييز به تو دادم  

حيفه فرصتهاي نقرم ، حيفه عمرم و دقيقم 

حيفه هرچي به تو گفتم ، راس راسي حيفه سليقم

حيفه اشکهايي که ريختم واسه تو دم سپيده 

حيفه احساس طلاييم ، حيفه اين عشق و عقيده 

حيفه شاديم توي روزي که مي گن تولدت بود

حيفه عاشقي که گفتي اولش کار خودت بود

حيفه اون همه قسم ها که به اسم تو نخوردم

حيفه نازي که کشيدم چون که طاقت نياورد

حيفه اون کسي که دائم عاشقم بود توي رويا

حيف که تو از راه رسيدي ، اون و دادمش به دريا

حيفه چيزي که ندارم ، حيفه ذوقي که نکردي

حيفه گرماي دستم که سپردمش به سردي

حيفه قلبم که يه روزي دادمش دستت امانت

حيفه اعتماد اون روز، حيفه واژه خيانت

حيفه اون شبي که گفتم پيش تو کمه ستاره

حيفه اون حرفا که گفتي ، گفتم اشکالي نداره

حيفه چشم هايي که گفتم به تو با لبهاي خندون

حيفه آرزوي ديدار، با تو بودن زير بارون

حيفه هرچي که سپردم، حيفه هرچي که نبودي

حيفه تکليفم ، بيا روشنش کن تو به اين زودي

نظر خودت را برای بهتر شدن وبلاگ اعلام کنید

منتظر نظرتان هستم

کجا رواست که از دست دوست هم بکشد 

                                                  کسی که این همه از دست روزگار کشید

                                                     ***

دل شهریارا زار شد دلبر رفیق آزار شد      

                                                  طبعم ز خود بیزار شد بس کن که گوشم میرود

                                                     ***

دیرآشناتر از تو ندیدم کسی                 

                                                   بیگانه گشتی ای مه دیر آشنا، ای وای من

                                                     ***

ای شاخ گل که در پی گلچین دوانیم

                                                    این نیست مزد رنج من و باغبانیم

                                                      ***

چه می کنم گله یا رب

                                               کریم داده خود را نمی ستاند باز

به آفتاب سلامي دوباره خواهم داد
به جويبار که در من جاري بود
به ابرها که فکرهاي طويلم بودند
 به رشد دردناک سپيدارهاي باغ که با من
                  از فصل هاي خشک گذر مي کردند
به دسته هاي کلاغان
                 که عطر مزرعه هاي شبانه را
                 براي من به هديه مي آوردند
به مادرم که در اينه زندگي  مي کرد
               و شکل پيري من بود
و به زمين که شهوت تکرار من درون ملتهبش را
از تخمه هاي سبز مي انباشت سلامي دوباره خواهم داد 

مي ايم مي ايم مي ايم
با گيسويم : ادامه بوهاي زير خاک
با چشمهايم : تجربه هاي غليظ تاريکي
با بوته ها که چيده ام از بيشه هاي آن سوي ديوار
مي ايم مي ايم مي ايم
و آستانه پر از عشق مي شود
 و من در آستانه به آنها که دوست مي دارند
و دختري که هنوز آنجا
در آستانه پرعشق ايستاده سلامي دوباره خواهم داد

با غریبگی چشمات توی آینهء نگاهت
یه شکست تازه خوردم تو اطاق سرد حسرت
کنج تنهایی نشستم شب و روزامو شمردم
تویی که خوب میدونستی که طلوع زندگیمی
بعد اون شبای تاریک حالا تو غروب یادت
تو دیگه نمیشناسی منو که برات میمردم
تو خزون دل سپردن دست تو وداع آخر
دست من یه بیصدا بود تو قمار آشنایی
با اشارهء نگاهت برگ آخرو میبردم

                                 گلبرگ های خاطره پامال میشود

من انحنای دایره ای از نگفتنم

                                بی تو زبان شاعر من لال میشود

بی تو نگاه مردم بیگانه عشق من

                               باور نکن که عاشقت اغفال میشود

                               آغوش  تو  برای  تنم بال  میشود؟

من با تو میرسم به غزلهای چیدنی

                               دور از تو سیب قافیه ام کال میشود

بی تو دلم شکسته تر از چهره کویر

                                طرحی  سراب گونه ز آمال  میشود

                       با واژه های یخ زده زیر دمای شعر

تصویر محو یاد تو هم رد شد از دلم

                       رفتی و ماند بر دل من رد پای شعر 

من زنده ام به عشق تو در واژه واژه ام

                      جان میکنم بدون تو در انزوای شعر

با هر تپش دوباره دلم تنگ میشود

                       گاهی برای قلب تو گاهی برای شعر

شاعر تویی نه من که تو را می سرایمت

                      آخر  چگونه  بی تو کنم ادعای شعر

بی  تو  گلوی حنجره  شعر من  گرفت

                      آمیخت با سکوت غم عشق نای شعر

یک شب اگر ستاره شوی در مدار من

                       پر میکنم فضای تو را از هوای شعر

بر پیکر  برهنه ی  لبهای  شاعرم

                     می پوشم اینچنین غزلی از ردای شعر

من میرسم به آخر و احساس میکنم

                        ته میکشند  قافیه ها  انتهای  شعر:

ای کاش در حضور تو یک شب کنار هم

                         در استکان لحظه بنوشیم چای شعر

در عمق قلبم آتشى است

               قلبى سوزان.

در عمق قلبم آرزويى است براى آغاز.

من در احساساتم ميميرم.

دنياي من در خيال است.

من در روياهايم زندگي مي كنم بلى در روياهايم . . .

تو در قلب من هستى

     تو در وجود منى

      هر جا كه بروم

جلوه گرش خواهم بود و خواهم كرد.

تورا بى پايان دوست دارم و تا هميشه نگه خواهم داشت حضور سبزت را اى

عزيزترينم.

نمي دانم چرا تمام روزهايم سياه شده اند

حس انتقام در دلم است

و نگاه يك انتقام جو پشت سرم

مبارزه اي است بين من و تو و شيطان

باور كردم كه همه دلها سياه هستند

نفرت از چشم ها خوانده مي شود

روزي مي رسد كه تو را براي خود هيچ تصور مي كنم

و مرگ دوست داشتن را جشن مي گيرم

آن روز نزديك است خيلي نزديك