کجا رواست که از دست دوست هم بکشد
کسی که این همه از دست روزگار کشید
***
دل شهریارا زار شد دلبر رفیق آزار شد
طبعم ز خود بیزار شد بس کن که گوشم میرود
***
دیرآشناتر از تو ندیدم کسی
بیگانه گشتی ای مه دیر آشنا، ای وای من
***
ای شاخ گل که در پی گلچین دوانیم
این نیست مزد رنج من و باغبانیم
***
چه می کنم گله یا رب
کریم داده خود را نمی ستاند باز
